خاطرات کوتاه کوتاه از شهدای استان فارس

رضایت مادر
مادر شهید
گفت: «مادر اجازه بده من شهید بشم!»
گفتم: نه، شما باید بمانید تا بعد از مرگم مرا در قبر بگذارید!
خندید و گفت: «مادر شما خدا را داری، رضایت بده من شهید شوم!»
گفتم نه!
رفت نماز خواند. بعد از نماز گفت:« مادر راضی شدی؟»
گفتم: نه، من طاقتم تمام شده، بعد از شهادت برادرت محسن، دیگر تحمل شهادت تو را ندارم!
ناراحت شد و ا زخانه زد بیرون. از 13 سالگی تا 18 سالگی جبهه بود و هر بار که می خواست به جبهه برود همین را از من می خواست و من راضی نمی شدم. هر وقت از جبهه می آمد می گفت: «مادر می بینی، چطور است که همرزمانم کنار من شهید می شوند، اما حتی یک خار هم کف پای من نمی نشیند. این هم به خاطر این است که شما رانیستی!»
بار آخری گفت: «مادر من وصیتی نوشته و به دوستانم سپرده ام که به آن عمل کنند. »
با تعجب گفتم: چی؟
گفت: «چون شما به شهادت من راضی نمی شوی و جنگ هم رو به اتمام است، نوشته ام جنگ تمام شد و من شهید نشدم، مرا لخت کنید، به دم اسبی ببندید و در خار ها و سنگ ها بکشید و بگوئید این جوان بیش ا زپنج سال در جبهه ها جنگید اما لیاقت شهادت را نداشت!»
به دوستانم گفتم اگر زنده برگشتم به این خواسته من عمل کنند.
دلم داشت از جا کنده می شد. گفتم: من راضی ام به رضای خدا، اما به شرطی که وقتی داری به آرزویت می رسی من هم سکته کنم و از این دنیا بروم!
گفت: «نه مادر، خدا خودش به تو طاقت می دهد، تو صبرش را داری، چون خدا را داری!»
وسایلش را جمع کرد که برود. همیشه بعد از نماز مغرب و عشاء می رفت تا کسی او را نبیند. قبل از رفتن گفت: «مادر چون تو رضایت دادی، این بار دیگر برگشتی در کار نیست!»
باز گفت: «مادر دیگر ناراحت نیستی؟»
گفتم: نه مادر، چون تو به آرزویت می رسی.
برای آخرین بار هم از زیر قرآن رد شد، درست مثل بار آخری که برادر شهیدش محسن رد شد و با خوشحالی دور خود دوری زد. رفت و یک ماه بعد جنازه اش برگشت!